Net onder het oppervlak… daar wroet ik

want daar ligt nog van alles

In het rijtje van mijn voornemens heb ik de eerste stap gezet. Afstand van de familie. Ik kies voor zelfbehoud. Negativiteit is niet welkom. Als je niet waardeert wat ik doe, donder dan op. En ik heb ook een tip, die komt aan het eind.

De machtiging
Mijn ouders hebben mij jaren geleden gemachtigd voor het geval zij wilsonbekwaam – lees dement – zouden worden. Ze lieten een levenstestament opstellen waarbij ze mij en mijn oudste broer P. wilden aanwijzen als hun vertegenwoordigers. P. kwam echter niet opdagen waarna ze voorstelden dat alleen mijn naam werd opgenomen in het document zodat de notaris het werk kon afronden. Ik vond het prima. Enerzijds omdat ik me vereerd voelde dat ze mij vertrouwden, anderzijds omdat ik me niet kon voorstellen dat mijn ouders ooit dement zouden worden. Het leek een ver-van-mijn-bedshow. Het testament belandde in een la bij mijn ouders en ik vergat dat het bestond. Jaren later kwam het tevoorschijn.
Meteen was er stront aan de knikker. Zodra broer P. had gelezen dat ik de gemachtigde was, ontstond er een machtsstrijd. Niet voor niets hebben deze woorden dezelfde basis. P. eiste dat ik de machtiging alsnog weigerde. Zijn beroemde woorden waren: ‘het is niet dat ik je niet vertrouw …’ Mijn tweede broer vond dat daar wel iets in zat en mijn jongste broer J. maakte het niets uit want hij vertrouwde sowieso niemand dus ook zijn eigen zus niet. {k ging in gesprek met mijn ouders. Mijn vader drong er bij mij op aan om de machtiging te houden en hij weigerde opnieuw naar de notaris te gaan. Mijn moeder begon te huilen en vertelde dat ze in mij altijd het meeste vertrouwen had gehad en dat ze heel erg teleurgesteld zou zijn als ik de machtiging niet zou accepteren. Tegen mijn oudste broer zei ze dat het nooit de bedoeling was geweest dat ik als enige gemachtigde aangesteld werd en dat het een fout was van de notaris. Ik liet alles zoals het was. P. sprak nog minder tegen mij dan hij zijn hele leven al deed, van J. kreeg ik boze mails en H. ging met iedereen in gesprek maar bereikte niets. P. zei tegen zijn kinderen dat ze opa en oma niet meer hoefden te bezoeken. Jaren was er ijskoude stilte en af en toe was het ineens weer een issue. Dan werd mij verweten dat ik de gemachtigde was. Toen ik in een boze bui tegen P. zei dat hij wat mij betreft de machtiging kon krijgen, maar dat ik dan niets meer zou doen, trok hij zijn keutel in. Zodra er werk bij kwam kijken, hoefde het niet meer.

Verpleeghuis
We zijn inmiddels negen jaar verder. Pap zit met Alzheimer in een verpleeghuis. Van de kinderen ben ik de enige die onze vader ooit bezoekt. Zijn uithuisplaatsing was een drama van hier tot Tokyo. Na een beroerte ging hij naar een hospice om te sterven. Toen hij niet doodging, moest hij daar weg. Mam wilde hem thuis hebben maar accepteerde geen 24-uurszorg. Dus moest pap naar een verpleeghuis. Mam wou met hem mee maar dat kon niet. Dus bezocht ze hem iedere dag en bemoeide ze zich met de taken van het verpleeghuispersoneel. Wekelijks werd ik gebeld met problemen. In het verpleeghuis zeiden ze: we hebben meer moeite met je moeder dan met je vader. Mijn moeder besloot pap iedere dag op te halen en mee naar huis te nemen. Zíj was de baas en niemand anders. Zíj bepaalde wat hij at en dronk en of zijn luier verschoond moest worden. ’s Avonds bracht ze hem terug om vervolgens tegen het personeel te vertellen hoe ze met mijn vader om moesten gaan. De klachten, zowel van het verpleeghuis als van mam, kwamen bij mij. Pas toen mam zelf niet meer kon, stopte ze met het ophalen van mijn vader en hield ze het bij dagelijkse bezoeken waarbij het personeel het altijd moest ontgelden. Daar kwam bij dat mam een hekel had aan de lift, pap woonde één hoog. Ze wilde dat hij naar de begane grond ging zodat zij niet meer met de lift hoefde. Terwijl ze thuis weigerde om beneden te slapen ‘omdat ze nog makkelijk de trap op en af kon’, eiste ze dat haar man naar een andere afdeling verplaatst werd. Ik denk dat ze boven blij waren van haar af te zijn want pap werd verhuisd.

Indicatie
Ik wou dat ik die machtiging nooit gekregen had. Het lijkt een eer maar het is een loden ketting om je nek. Binnen de kortste keren verzuip je in machtsspelletjes. Alles is ineens jouw taak, lang voordat je ouders wilsonbekwaam zijn. Je wordt aanspreekpunt, administrateur, probleemoplosser, trooster, chauffeur, regelneef en mantelzorger. En die mantel wordt met de week zwaarder. Tot je door je knieën zakt, zoals mij regelmatig overkwam.
Inmiddels is mam ook gediagnosticeerd met dementie. Een maand of twee geleden vond een geriater dat ze achteruit ging. Plaatsing in een zorgcentrum was aan te bevelen. Dat wil mijn moeder heel graag. Sterker nog: ze is al jaren teleurgesteld in mij omdat ze nog steeds geen appartement in het zorgcentrum van pap heeft. Dat ze daar geen indicatie voor heeft, vergeet ze. Ze schakelt al haar bekenden in om bij het bejaardenhuis te vragen waarom die lieve mevrouw nog steeds geen kamer heeft gekregen. En al die mensen denken dat ik -de gemachtigde dochter- er niets aan doe. Feit is echter dat ze op aanraden van mijn oudste broer heeft verklaard dat ze helemaal zelfstandig woont en alles nog zelf kan. Maar goed, met de verklaring van de geriater heeft ze misschien -met nadruk op het woord misschien!- kans op een indicatie. Ik ben er vanmorgen nog over gebeld door de instantie.

Afstand
Ik had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen maar ik zal blij zijn als mam in een zorgcentrum zit. Want ik wil afstand en rust. Afgelopen maand heb ik haar opgevangen, bij haar gezeten, haar verjaarsvisite vermaakt, met haar over begraafplaatsen gewandeld, haar voortdurende klagen aangehoord, met artsen overlegd, thuiszorg geregeld, en daarover verantwoording afgelegd aan mijn broers in de familie-groepsapp. En al wat er terug kwam was negativiteit of … niets. P. praat nog steeds niet met mij, hij groette mij niet op mam’s verjaardag. Jongste broer J. vindt dat ik ‘mijn eigen plan trek’ wanneer ik mam probeer rustig te krijgen door met haar te gaan wandelen. De middelste -die in het buitenland woont- houdt zich er wijselijk buiten. Toen ik er met mam over sprak, vond zij dat ik het me niet moest aantrekken. Dat mijn broers me als oud vuil behandelden, zag ze niet. Of ja toch, maar daar moest ik boven staan. En trouwens, zij had me toch laatst een jasje cadeau gedaan? Nou dan.
Net voor de kerst ben ik uit de familie-groepsapp gestapt. En ik heb mijn moeder verteld dat ik afstand neem. Van haar en twee van mijn broers. Ik ben Oekraïne, zij zijn Rusland. Ik heb me verdedigd zo lang ik kon en nu is mijn munitie op. Ik zal blijven regelen wat nodig is maar verwacht van mij geen liefde meer. Ik ben de afgelopen jaren voldoende geschoffeerd door wantrouwen, leugens en achterbaks gedoe. Een keer houdt het op. En hoewel ik donders goed besef dat ik zelf degene ben die hier het meeste verdriet van zal hebben, kan ik niet anders dan mijn grens trekken.

O ja, ik zou nog een tip geven. Hier komt ‘ie: Wil iemand je machtigen in zijn levenstestament? Ren weg! Ze doen dit niet omdat ze jou vertrouwen maar omdat ze weten dat jij die trouwe hond bent die zijn taak netjes volbrengt. Zelfs als het ten koste gaat van jezelf.

Volg en like deze blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial