Net onder het oppervlak… daar wroet ik

want daar ligt nog van alles

Voel hoe je lichaam ligt, hou je adem even vast, adem uit. Ik voel mijn spieren ontspannen en laat mijn gedachten gaan. Volgende week naar het Afrikafestival. Het zou wel fijn zijn als mijn haar dan ingevlochten is. Misschien even met de motor naar de Afrikaanse winkel. Maar eerst even de studio in voor de podcast. Ineens voel ik: het is gelukt.


Vier maanden geleden: ik stopte met het antipressivum. Na twintig jaar. Ik slikte een minimale dosering. Toch leverden mijn lichaam en brein hevig protest. Ik had continu brain zaps, die je alleen begrijpt als je ze ooit hebt gevoeld. Ik functioneerde op de automatische piloot, mijn brein leek zich buiten mijn lichaam te bevinden. En dan die angst om weer depressief te raken. Bij alles wat ik voelde, dacht ik: daar ga ik weer. Maar het gebeurde niet.

Het was een gevecht, maar niet alleen voor mij. Mijn omgeving had er onder te lijden. Ik was onhebbelijk, ongeduldig, boos. Ik hakte knopen door, kon me niet concentreren, raakte gefrustreerd en werd nog bozer. Ik wilde niets meer doen waar ik geen zin in had. Koken, wassen, douchen, poetsen, de hond uitlaten. Alles was teveel. Overal zei ik nee tegen, ook tegen leuke dingen.
Tegelijkertijd wist ik dat ik me niet mocht laten gaan. Het handboek tegen depressionisme ken ik uit mijn hoofd. Sporten, wandelen, slapen, rusten, praten. Ik schreef me in bij de sportschool. Die kilo’s moesten er ook maar eens af. Altijd streng voor mezelf, zelfs in die moeilijke periode. Een keer in de week yoga, 50+-gym, pilates, buikspieroefeningen. Werken in de tuin en iedere dag de studio in om toch een beetje productief te zijn. Soms lukte het allemaal, soms lukte niets van dat alles. Maar ik begon iedere dag opnieuw.

Vandaag
Ik lig op het matje aan het einde van de yogales. Ontspannen, ademen, voelen hoe je lichaam contact maakt met de grond. De gedachten komen vanzelf. Volgende week naar het festival, mijn haar laten invlechten, op de motor naar de Afrikaanse winkel om te vragen wie dat zou kunnen doen. Maar ook nog mijn eigen studio in, werken aan de podcast. En als er tijd over is: de basgitaar pakken en oefenen voor mijn bandje. En ineens besef ik: ik leid het leven dat ik wil.
Ik hoef geen wekker te zetten want ik ben zelfstandig en heb mijn werkplek thuis. Als ik weg wil, pak ik de camper. Soms ga ik even uit, naar een film of een optreden met live muziek. ’s Avonds zit ik buiten, op het terras achter het huis, te kijken naar de tuin die eindelijk weer op orde is. Als ik moe ben, slaap ik, ook overdag. Ik heb het leven dat ik wil en dat bij me past. En ik ben niet depressief. Het is gelukt, ik heb het gehaald.

Challenge
Gisteren heb ik me ingeschreven voor de Afval Challenge. In dertien weken tijd tien kilo kwijtraken door gezond eten en sporten. Is het persé nodig? Nee, ik leef gezond afgezien van het roken. Maar al die mooie jurkjes in de kast die me dagelijks aankijken verdienen het om gedragen te worden. En ik weet hoe gelukkig ik was toen ik alles nog kon dragen zonder mijn buik in te houden of mijn heupen te verbergen. Het is niet goedkoop maar ik zie het als een cadeautje aan mezelf. Net als deze yogales: een uurtje inspannen om te ontspannen. Om tijdens die laatste minuten op de mat plotseling te voelen: ik ben een gelukkig mens.

Volg en like deze blog

One thought on “Gelukt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial