Ik ga soms met een vriendin naar een festival. We nemen mijn campertje mee, drankjes en hapjes. Gezellig met z’n tweetjes, zou je denken. Maar op de een of andere manier eindigt zij altijd met een man onder mijn luifeltje. En ik heb daar een gloeiende hekel aan.

Op het eetveld van een reggaefestival vraagt een Frans sprekende Afrikaan aan mijn vriendin of er nog plek is aan onze tafel. Bam, enkele minuten later zijn hun tongen met elkaar verstrengeld en zit ik gegeneerd om me heen te kijken alsof ik er niet bij hoor. En het ergste is: zijn vriend denkt dat ik ook wil. Nee! De volgende ochtend kloppen ze aan bij mijn campertje. Hoe weten ze waar wij staan? Mijn vriendin is gisteren een tijdlang met hem verdwenen, mij alleen achterlatend op het festival. Nu weet ik waar ze zijn geweest. Gatver, toch niet in míjn rijdende huisje?

Op een terras in Pisa showt een grote zwarte man een jas vol horloges, houten olifantjes en meer van die rotzooi. In no time verkoopt hij haar van alles en dringt zij er bij mij op aan om ook die rommel te kopen. Hij is inmiddels aan ons tafeltje gaan zitten. Onder een herhaaldelijk ‘No, thank you’, kijk ik mijn vriendin boos aan. Waarom doe je dit? Zij blíjft maar interesse tonen in de man, raakt zijn arm aan en flirt. Hou op! Een dag later ziet hij ons zitten bij een restaurant en promoveert hij zich tot goede bekende. Het is dat de ober hem wegstuurt, anders hadden we met z’n drieën gedineerd. Nee!

Onlangs bij een strandfestival vertelde mijn vriendin enthousiast tegen de taxichauffeur dat ze nog rum-cola ging drinken bij de camper. Hij nodigde zichzelf uit. Omdat ik moeilijk alleen voor onszelf een drankje kon pakken, gaf ik hem een bvo-tje: een blikje baco voor onderweg. En nou wegwezen, dacht ik. Maar mijn vriendin rende de camper in, schonk een echte rum-cola in een echt glas en zette dat buiten op tafel. Veel lekkerder, zei ze. Ja daag! Hij nestelde zich in een stoel om vervolgens luidruchtig te gaan zitten bellen waarbij vooral het woord ‘bro’ werd gebruikt. Nee, nee, nee! This is me-time. Rot op met je baco!

Ik wil die mannen er niet bij. Ik heb er een teringhekel aan. Sodemieter op, ga op Tinder en laat mij met rust. Natuurlijk heb ik er met mijn vriendin over gepraat. En ik denk dat ze er best een beetje rekening mee houdt. En toch gebeurt het elke keer. Altijd weer dat geflirt. En zelfs als ze niet flirt, word ik opgescheept met ongewenst gezelschap. En van die mannen afkomen, geeft áltijd gedoe.

Nikab
Een vriend was niet onder de indruk van mijn geklaag: ‘Tja’, was zijn reactie, ‘daar vraag je toch om?’
Dat mocht hij even uitleggen.
‘Nou’, zei hij, ‘als mannen twee aantrekkelijke dames zien op een festival of op een terras, dan gaan ze ervan uit dat die vrouwen iets willen, toch?’
Ik keek hem verbaasd aan. Dus vrouwen moeten een mannelijke chaperonne hebben, anders zijn ze vogelvrij? Dat is nogal een ouderwetse gedachte. In andere culturen is dat misschien zo, maar hallo, we zijn hier in Nederland. Zo ben ik niet opgevoed. Ik denk nooit van twee mannen die op een terras zitten dat ze wachten om opgepikt te worden. Ik denk daar überhaupt niet over na.

Pas later besefte ik dat mijn vriend in een notendop had uitgelegd waarom vrouwen een nikab dragen: als ze zich in het openbaar begeven, wordt dat gezien als een uitnodiging.
Zo denken mannen en ze weten van elkaar dat ze zo denken. Daarom beschermen ze hun vrouwen.

Note to self: nikab bestellen. Als mijn vriendin nog een keer mee wil, draag ik dat ding. Lekker rustig.