Verdrietig ben ik, en boos. Ik dacht dat het in de zomer beter zou gaan maar het gaat helemaal niet. Kon ik in de winter nog uitslapen, veel tv kijken en me beperken tot een simpel huishouden, nu vechten de tuin, de ramen en alle andere zomerse zaken om mijn energie. En er is niet veel om te verdelen. Mijn energie is op na het ontbijt. En niet alleen mijn energie: mijn ik is op. Er is niets van mij over.

Gisteravond ging ik naar bed nadat ik een avondje uit was geweest in Nijmegen. Nog even een plasje voor het slapen gaan. Mijn benen trilden terwijl ik op de wc zat, ik kon ze niet stilhouden. Ik wist hoe het kwam. De vriend met wie ik uit ging, wilde niet betalen om te parkeren. Hoewel ik aanbood om mijn parkeerapp te gebruiken, zette hij de auto verder weg. Dat betekende dat we terug moesten lopen naar het restaurant en een steile trap op moesten. Na het diner bezochten we de Kaaij dat -zoals de naam zegt- aan de Waalkade ligt. Een steile trap leidde ons naar het lager gelegen strand waar we een live optreden bijwoonden. Heel de exercitie van douchen, aankleden, opmaken, in de auto zitten tot en met het etentje was voor mij als een marathon lopen zonder training. Ook al had ik de hele dag speciaal voor deze avond gerust, nu kon ik nauwelijks praten en was ik uitgeput. Helaas, terug moesten we diezelfde steile kadetrap weer op. Ik zag het maar als een goede oefening. Maar nu, zittend op de wc, betaalde ik de rekening. Mijn beenspieren waren oververmoeid, ze bleven maar trillen. En ineens werd ik woedend. Die kutcorona!

Stom geweest
Mijn woede richtte zich niet zozeer op de ziekte als wel op degene die mij destijds heeft besmet. ‘Zie je wat je hebt aangericht?!’ schreeuwde ik in gedachten. ‘Al drie jaar kan ik niet meer volop werken, niet meer het huis bijhouden of de tuin op orde brengen. Ik kan nergens meer van genieten, ben al moe als ik ’s ochtends heb gedoucht. Ik kan niet meer leven! En waarom? Omdat jij corona niet serieus nam. Omdat jij je pas liet vaccineren toen er al tienduizenden doden waren gevallen. Omdat jij gewoon uit bleef gaan en mensen omhelsde. Omging met wappies die corona ontkenden! Je bleef bij mij logeren terwijl je wist dat je corona had (vertelde je achteraf) En toen ik corona kreeg van jou, bleef je weg want je wilde niet met mij in quarantaine. Hoeveel mensen heb je besmet, naast mij? Hoeveel mensen zijn er net zo ziek als ik nu?’
Zo, daar, ik heb het gezegd. In gedachten dan want in het echt zou ik het nooit zo uitschreeuwen. Ja, het is jouw schuld en ja, je hebt me doodziek gemaakt en ja, door jou ben ik nu gehandicapt. Mijn leven als enthousiaste, energieke, fysiek supersterke vrouw is voorbij. Maar al die boosheid die ik voel, kan ik niet bij jou neerleggen. Ik ben namelijk zelf stom geweest door met je om te blijven gaan.

Niet zeuren
Ik dacht dat mijn vaccinaties mij zouden beschermen. En dat hebben ze waarschijnlijk ook enigszins gedaan. Mijn coronagriep duurde vier lange, bange dagen. Hoge koorts, saturatie op het randje van een ziekenhuisopname, ziek, ziek, ziek. En net zo plotseling ook weer beter. Zonder de inentingen had ik het waarschijnlijk niet gehaald. Dus dank, uitvinders van de antistof.
Dat ik daarna moe was, spierpijn had en mezelf totaal energieloos door de dag sleepte, accepteerde ik. Niet zeuren, doorgaan. Zo heb ik het immers altijd gered. Ik ging sporten, naar fysiotherapie, ’s middags naar bed, gezonder eten. Maar niets hielp. Mijn lijf was kapot terwijl ik me netjes aan alle voorschriften had gehouden, behalve die ene: houd wappies buiten de deur. Dus op wie moet ik nou boos zijn, op jou of op mezelf?

Het is net als met het verkeer: je kunt zelf nog zo netjes en veilig autorijden, als een ander zich niet aan de verkeersregels houdt, ben jij de sjaak. Die ander krijgt een boete en komt er makkelijk mee weg maar jij houdt de rest van je leven littekens, belandt in een rolstoel of overlijdt op het asfalt.
Ben je dan boos op die ander omdat hij bewust een risico nam met jouw leven? Of ben je boos op jezelf omdat je de weg op bent gegaan, wetend dat er klootzakken rondrijden die schijt hebben aan anderen?

En ben ik nou zo moe van de long covid of van de ingehouden woede?