Het was misschien wel de eerste keer dat ik bewust luisterde naar Suzan & Freek. De tekst van ‘Goud’ viel me op omdat deze paste bij de fase waar ik doorheen ging. Op 100% NL kwam dat nummer steeds opnieuw voorbij. Ik moest weten wie het zongen. Zo vond ik ze: Suzan & Freek.

Later bleek dat er een heleboel nummers van hen waren die ik al jaren meezong. Ze vormden een onderdeel van mijn leven zonder dat ik er erg in had. Ik ging hun podcasts luisteren, helemaal vanaf het begin. Wat een positief, lief stel was dit. En wat een leuke inkijk gaven ze in het artiestenleven, waarbij ze vooral lieten zien hoe gewoon ze zijn. Niks geen kapsones, gewoon een jong stel dat geniet van het leven maar ook vooral hard werkt aan een carrière. Hoe bijzonder dat ze dat samen deden.

Dit jaar kochten we kaartjes voor Concert @ Sea. Afgelopen zondag vertelde ik aan een vriendin hoezeer ik me erop verheugde. Wie spelen er allemaal? vroeg ze. Ik wist het niet precies maar voor mij waren er maar twee artiesten belangrijk, Suzan & Freek. Ik pakte mijn telefoon en keek op de website. Ja, ze zijn bevestigd! Deze zomer zou ik ze voor het eerst live gaan zien. Jeeeeeeehhh.

Gisteren zat ik in de auto, met de hond achterin na een boswandeling. Ik zette de radio aan en luisterde half naar een nieuwsbericht. … Suzan en Freek … uitgezaaide longkanker … O, wat erg, dacht ik, een familielid van Suzan en Freek is ziek. Zodra ik de auto kon parkeren, pakte ik de telefoon. Even opzoeken wat er nou precies was.

Ik ben niet zo’n fan-type, heb niet gehuild bij de dood van Michael Jackson of Whitney Houston, al vond ik hun muziek geweldig. Maar nu, bij Suzan & Freek, was ik helemaal overdonderd. Ik reed verdoofd naar huis, ging achter de computer zitten, keek op hun instagrampagina en draaide hun muziek. Een paar uur later zat ik er nog. Vergeten te koken, te laat om naar tekenles te gaan, verslagen. Zo’n jong stel, zo’n gelukkig stel ook, op het toppunt van hun leven. Net getrouwd, net hun huis klaar, net zwanger van hun eerste kindje.

Hoe kan dit? Ze stonden nog te springen in de Ziggo Dome. Afgelopen week kwam hun nieuwe single uit. Hoe kan dit zo snel zó slecht zijn? En wat hard om te horen dat er geen kans is op genezing. Niet eens een kans! Als dit voor mij al zo heftig voelt, hoe moeten zij dit dan zelf verwerken? En hun familie, en hun vrienden?

Vannacht, wakker in bed, realiseerde ik me dat Suzan en Freek waarschijnlijk ook niet konden slapen. Ik dacht aan ze en stuurde een gebedje omhoog dat dit een verkeerde diagnose mag zijn. Ik omarmde ze in gedachten. Meer kon ik niet doen. Dit is wat machteloosheid is.