Net onder het oppervlak… daar wroet ik

want daar ligt nog van alles

Wie schrijven als vak heeft, komt terecht bij Lira. De organisatie die bijhoudt hoe vaak je boeken zijn geleend bij de bieb, je artikelen gedownload, je krant gedrukt, enzovoorts. Per gelezen stuk krijg je een paar centen.

Ik heb artikelen en columns geschreven voor Thuis in Eindhoven, een huis-aan-huis-blad dat voornamelijk bestond uit reclames. Het werd niet veel gelezen en het leverde ook praktisch niets op. Ik ontvang jaarlijks een paar dubbeltjes wanneer mensen mijn artikelen downloaden. Jaren terug heb een boek geredigeerd. Het werd amper verkocht en de auteur weigerde mij te betalen voor mijn werk. Via Lira ontving ik jaarlijks zo’n € 0,18 aan leenrechten.
Kortom, het opgeven van mijn ‘journalistieke werken’ had niet veel zin. Inmiddels maak ik podcasts. Met mijn podcastpartner maak ik mooie audioproducties. Dus dit jaar moet ik aan de bak. Hup, die Lira-website openen.

IDIN
Ik zie er als een berg tegenop. Werkte voorheen mijn wachtwoord niet, was mijn lidnummer onbekend of stonden mijn werken niet in het rijtje, er is nu een nieuwe frustratie. Sinds vorig jaar moet ik me identificeren met IDIN. Bovenaan het scherm staat mijn naam, Lira weet wie ik ben. Maar nu moet ik me éxtra identificeren met een voor mij onbekend middel. Idin, ik ken dat niet. W e hebben toch DigiD? Ik wil geen nieuwe identificatiemethode maar anders mag ik niet op de website.
Met de podcastproducties kan ik er niet omheen. Ik ben niet de enige die daaraan heeft meegewerkt. Dus vooruit, toch maar eens kijken wat het is. Eerst aanklikken bij welke bank ik ben. Triodos staat er niet bij. Geen nood, zegt de website, klik dan op déze knop. Maar die knop werkt niet. De werkbalk zegt dat ik doorgezonden wordt naar een mailadres, maar helaas. En ook het standaard contactformulier blijft voor mij verborgen.

Digillende
Ik ben inmiddels een half uur verder. En dat terwijl ik opnames moet maken. Voorgaande jaren heb ik gebeld: allemaal aardige mensen aan de telefoon. Maar aan de website is sinds MS-dos niets verbeterd. Dit jaar ga ik niet bellen: ik schrijf ze een bericht. Via hun nieuwsbrief kom ik uiteindelijk bij een contactformulier. En ik schrijf: ‘Laat dat geld maar lekker bij jullie, Lira. Ga er van lunchen, koop voor mijn part een taart. Het zal geen grote zijn want ik verdien maar een paar centen met mijn journalistieke werken. In ieder geval te weinig om hier jaarlijks zo veel tijd aan te besteden.’
Ik wijd er deze blog aan. Misschien levert dat nog wat op.

Volg en like deze blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial