Net onder het oppervlak… daar wroet ik

Journalistieke blog met columns, onderzoek, recensies en maatschappelijke beschouwingen.

De nacht verloopt niet slecht, ik slaap tot vijf uur en word wakker met een knallende hoofdpijn. Gelukkig heb ik paracetamol naast mijn bed gelegd maar ik lig wakker tot een uur of acht. Om kwart voor negen maakt Pluis me wakker. Hoofdpijn knalt door m’n kop en alles draait.

Net als gisteren ga ik op de rand van mijn bed zitten. Hé, de duizeligheid is minder dan gisteren. Ik sta op en haal het bed af. Het kan geen kwaad om de lakens heet te wassen. Ik gooi de was naar beneden, douche en poets mijn tanden. Tijd voor een gezond ontbijtje. De hoofdpijn verergert maar ik wil pas een pijnstiller pakken als ik eten in mijn maag heb. Anders heeft het ook weinig zin want ik verdraag paracetamol slecht. Op de nuchtere maag genomen, braak ik het meestal weer uit.
Weer vraag ik me af of er iemand is die wil weten dat ik verdacht ben van corona. De huisarts, het RIVM? Geen idee.
De zon schijnt, dus na het ontbijt en twee paracetamolletjes ga ik de tuin in. Er moet ingezaaid worden in de moestuin en de aardbeien moeten gescheurd worden. Ook heb ik nog twee bakken Engels gras staan die een plekje moeten krijgen in de tuin. Nooit eerder was ik zo blij met onze grote tuin. Als je nergens naar toe mag, is dit een zegen.
Helemaal recht lopen kan ik niet en het duurt lang voordat de pillen mijn hoofdpijn verdoezelen maar het lukt me te ontspannen. Ik ben moe maar dat is logisch, ik heb te weinig geslapen.

Peper in mijn neus
Vandaag kook ik gezond: pastinaakpuree met kabeljauw en spruitjes. Ik maak het al vroeg in de middag klaar voor het geval ik straks te moe ben. En inderdaad, rond vier uur moet ik echt een uurtje gaan liggen. Als ik daarna de tuin weer inga, loop ik te hijgen. Het duurt even voordat ik zelf doorheb dat ik minder lucht heb. Zou het dan toch?
Normaal gesproken vind ik het totaal niet interessant wat mij mankeert maar met deze pandemie die de hele wereld in haar macht houdt, wil ik zekerheid hebben. Maar wie kan die mij geven?
Laat in de middag komt Lief met een tas vol boodschappen. We drinken samen op gepaste afstand een glas versgeperst sinaasappelsap. Ook hij wil niet weg blijven. Het hart is sterker dan het verstand, blijkbaar. Terwijl ik wat in de tuin rommel, zit hij op de tuinset en we babbelen wat. Een gezond mens denkt niet dat hij ziek zal worden. Dat dacht ik ook tot gisteren.
Ik voel me nog steeds niet echt ziek, trouwens. Ziek zijn is voor mij in bed liggen, overgeven, niets meer kunnen vanwege de koorts. Zo lang ik wat rond kan hobbelen, voel ik me niet ziek. Af en toe zwelt mijn keel op maar ik hoest niet. De niesbuien die soms plotseling opkomen, zijn ook net zo snel weer weg. En de grootste niesbui vandaag kwam toen ik peperzaadjes plantte en daarna aan mijn neus zat. Tja…


’s Avonds ga ik zonder paracetamol naar bed. De hoofdpijn is eindelijk weg. Ik denk dat het toch wel meevalt.

Volg en like deze blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Geniet jij van deze blog? Deel het met anderen.