Net onder het oppervlak… daar wroet ik

Journalistieke blog met columns, onderzoek, recensies en maatschappelijke beschouwingen.

Een mopperkont ben ik niet. Sterker nog, bij mij in huis is het verboden om te mopperen. Ik kan er niet tegen, wil meteen helpen. Maar de mopperkont wil helemaal niet geholpen worden, alleen even stoom afblazen. En dan kom ik aanzetten met ‘Weet je wat je moet doen?’ nog net niet met een beklemtoonde jíj -.

Let wel, iedereen mag bij mij zijn verhaal vertellen, ook als het een deprimerend verhaal is. Het is klagen-met-gezonde-benen waar ik een hekel aan heb. Of altijd maar klagen en nooit iets veranderen. Ik wil rust in mijn huis en in mijn hoofd. Dat geklaag blijft in mijn hoofd hangen. Als ik strijk, plantjes in de tuin zet of eten kook. Zelfs als ik naar mijn vakantiebestemming rijd, heb ik soms negatieve gedachten van andere mensen in mijn hoofd. Vaak met de gedachte: ‘kijk eens om je heen, de wereld is zo mooi als je even van je eigen ellende wegkijkt’. Maar ook vaak met enige boosheid: “O , dus jíj denkt dat je het moeilijk hebt?’, Om de negativiteit buiten de deur te houden heb ik enige jaren geleden het mopperen verboden, ook voor mezelf. Er is namelijk niets om over te mopperen. Althans… niet voor mij.

Angst
Ik ben bang. Moet me laten verschonen als een baby. Ik lig aan de sonde en aan een suprapubische katheter. Ik braak heel veel. Ben vaak (erg) benauwd. Heb dus pijn. Kan me niet meer omdraaien in bed. Wil mezelf soms een centimeter verleggen en dat kan ik wel, maar niet met mijn rug. Dat ligt verschrikkelijk. Er is slikgevaar. Ik heb last van de tremoren. Mijn handkracht neemt langzaam af in mijn nog beste hand. Dat is een grote schrik, want daarmee kon ik soms nog ondersteunend wat helpen.’

Dit is een fractie van het verhaal van Renate. Ik bezocht haar vanmiddag. Renate heeft écht wat te klagen. Al zou ze de hele dag mopperen, dan nog zou ze niet alle ellende van zich af kunnen praten want Renate is al langer ziek dan ze ooit gezond is geweest en sinds enige tijd kan ze alleen nog maar liggen, de hele dag en de hele nacht liggen. En o ja, ze kan nog een beetje haar rechterhand bewegen.
Renate schrijft, daar ken ik haar van, van toen ze vroeger bij mij in de tekstgroep van de parochie zat. Ze schrijft nog steeds en ze praat, en ondertussen wordt ze continu verzorgd. Ze wordt omgedraaid, verschoond, haar wonden worden verzorgd, ze krijgt spuiten en pillen, haar linkerarm wordt goed gelegd, haar kussen verplaatst, haar benen recht gelegd, haar haar gekamd… En dat is alleen nog maar het kleine stukje dat ik vandaag in anderhalf uur heb gezien.

Wél mopperen
Ze vroeg naar mijn levensverhaal want we hadden elkaar al meer dan twintig jaar niet gezien. Ik overwoog om alleen de leuke dingen te vertellen maar dat zou niet eerlijk zijn. Maar ja, ik wilde niet klagen. En toen ik vertelde over mijn aversie tegen mopperen was het juist Renate die zei dat ze zich nog goed kon herinneren dat ze een ‘normaal’ leven leidde. Met de zorg voor familie en een huishouden. En hoe heerlijk ze het toen vond om af en toe te mopperen, hoe lekker dat kon zijn. En hoe nodig soms ook.

Dank je wel, Renate. De volgende keer dat iemand moppert, zal ik aan jouw woorden denken. Je hebt vandaag een mens milder gemaakt.

Volg en like deze blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Geniet jij van deze blog? Deel het met anderen.