Net onder het oppervlak… daar wroet ik

Journalistieke blog met columns, onderzoek, recensies en maatschappelijke beschouwingen.

3 HAVO, de beroepskeuzetest, 1983.
De lijst met vragen kan ik me niet herinneren. We zaten in het lokaal van Duits. Het was leuk, het was geen les. En ik hoefde het niet echt serieus te nemen want mijn pad was al bepaald.

Het kon twee richtingen op: ik danste best goed, dus dansjuf leek me een goede optie. Ik zat op zaterdag al op een vooropleiding dus de de steentjes lagen klaar, de weg kon geplaveid worden.
Optie twee was een wens van mijn vader: Nederlands en Frans gaan studeren. Hij wilde dolgraag dat een van zijn kinderen naar de universiteit ging en met mij had hij de beste kansen. Taal was een passie voor mij dus het was passend. Er was echter één probleem: ik wilde niet naar het VWO. Nog een jaar op die saaie school zag ik niet zitten. En zonder VWO kon je niet naar de uni.

De uitslag van de test was bijzonder verrassend. Er waren twee beroepen die bij mij zouden passen. De eerste was … dominee! Ik moest lachen toen ik het las. Ze waren namelijk vergeten te vragen welke religie je aanhing. Als Rooms-Katholiek Brabants meisje lag dominee nou niet bepaald voor de hand.
Het tweede passende beroep was verslaggever en daar was ik nog meer door verrast. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had! Ik spelde de krant als sinds mijn kindertijd. Niet om de inhoud maar om het ritme van de woorden, de grammatica, de kleine en grote letters, de onderschriften bij foto’s. Verslaggever, dat wilde ik worden!

Gezakt
Het liep anders. Na de HAVO gaf ik me op voor de studie journalistiek in Tilburg. Ik werd uitgeloot. Dan maar naar de HEAO richting Communicatie; Mijn aanmelding was te laat.
Daar zat ik dan die zomer: geen studie, geen werk, geen toekomst. Niets doen stond niet in het vocabulaire van mijn ouders. Een tussenjaar? Nooit van gehoord. Reizen? Te gevaarlijk. Uitwisseling met een ander land? Te jong. Ik ging op zoek naar een studie waar ik nog in kon en kwam terecht bij Schoevers voor een opleiding tot receptioniste/informatrice. De voorbereiding voor een baan bij een hotel of VVV-kantoor.
Het werd een saai jaar maar de meeste vakken haalde ik met gemak. Voor typen (op een elektronische typmachine) werd ik vrijgesteld want daar had ik sinds mijn 13e een diploma voor. Wel moest ik de lessen volgen voor tekstverwerking op een ms-dos computer, onder in de kelder in een oud pand aan de Graafseweg. Maar het verlangen om verslaggever te worden bleef kriebelen. Mijn stage liep bij de Organisatie voor Lokale Omroepen in Nederland (OLON) in Nijmegen. Daar hadden ze ook een tekstverwerker maar alleen de directeur kon ermee overweg. Op een ochtend kwam hij lachend op kantoor. We moesten ons allemaal verzamelen rondom de computer want hij wilde ons laten zien wat hij had ontdekt. Die computer kon iets… onvoorstelbaar!
En inderdaad, na enige minuten en wat getyp gebeurde het: Er liep een ieniemienie klein kameeltje bovenaan in het scherm van links naar rechts. Bewegend beeld op een tekstverwerker, hoe was het mogelijk?!

Ik zakte voor de opleiding. Er was één vak dat ik maar niet onder de knie kreeg, het vak toerisme. Daarvoor moest je niet alleen de IATA-regels uit je hoofd leren maar ook alle bijzonderheden van alle plaatsen in Nederland die iets toeristisch hadden. Er was een boekje voor dat je uit je hoofd moest leren. Een paar honderd pagina’s met blauwe tegeltjes in Flevoland en een beeld van een paard in Limburg. Ik kreeg het er niet ingestampt en geen diploma.

Werken
Wéér zat ik een zomer te balen. De School voor de Journalistiek was afgeserveerd door mijn vader want hij vond dat ik niet hard genoeg had gestudeerd voor Schoevers. Mijn verslaggeversdroom werd weggeslagen, ik moest gaan solliciteren. Er stond een vacature in de krant voor baliemedewerkster bij de Rabobank, dat vond hij wel wat. Twee van mijn nichtjes werkten bij die coöperatie en twee ooms ook. Een ervan was zelfs directeur van een vestiging! Natuurlijk werd ik aangenomen. In de kleine Brabantse wereld van de tachtiger jaren had ik een dom, a-sociaal meisje zonder contactuele vaardigheden kunnen zijn; ik kwam uit een goede familie dus mijn kostje was gekocht. Ik kreeg een bureau en een pennenbakje, een beetje uitleg en ik kon beginnen. De helft van mijn salaris leverde ik thuis in. De andere helft (een vermogen voor mij) mocht ik houden. Ik hield het anderhalf jaar vol, met tegenzin, met walging zelfs en met verdriet. De seksuele uitspattingen van sommige managers met cliënten en medewerksters stonden me tegen. De voor wat-hoort wat-cultuur gaf me braakneigingen maar de uiteindelijke beslissing om te vertrekken kwam nadat mijn chef mij duidelijk had gemaakt dat ik maar eens bij hem op schoot moest komen zitten als ik iets wilde bereiken. Het hielp overigens ook niet dat mij tijdens een beoordelingsgesprek werd verteld dat mijn rokken te lang waren. De heren verzochten mij eens te kijken naar mijn meer dartele collegaatjes. Zij kregen wel die loonsverhoging, dat had ik toch wel begrepen? Toen ik tijdens een borrel aan mijn collega’s vroeg waarom zij zich niet verzetten tegen deze seksuele intimidatie, haalden de meesten hun schouders op. ‘Och, als dat is wat ze willen…’ en ‘Je kunt maar beter doen wat ze vragen…’ Van #Me Too was nog geen sprake. Ik stapte op. Tijdens mijn exitgesprek met de directeur durfde ik niet vertellen waarom ik opstapte.

Toch!
Dansen deed ik nog wel maar daar kon ik niet genoeg geld mee verdienen. En ik wilde het huis uit, zelf over mijn leven beschikken, een baan zoeken die ik leuk vond, waar ik gewaardeerd werd om wat ik kon. Dus ik ging er vol in. Kantoorbanen, ieder half jaar een andere. Elk bedrijf wilde me in vaste dienst nemen maar ik kreeg het benauwd, voelde dat ik niet op mijn plek zat.
Ik volgde studies voor hondentrimster, hondentrainster, dierenartsassistente en kreeg een fantastische baan. Maar toch… ik wilde verslaggever worden.
En op een dag las ik dat er journalistiek in deeltijd gegeven werd. Vier jaar lang, twee avonden in de week. Inmiddels was ik 34 jaar, met een eigen huis, een auto en verplichtingen. Maar ik voelde: dit is mijn kans. Ik schreef me in, dompelde me onder, ontmoette inspirerende mensen, slaagde eerst voor schrijvende pers, maakte furore bij radio en studeerde af op tv-journalistiek. Hetzelfde jaar nog maakte ik filmdocumentaires, even later radiodoc’s en ik schreef artikelen en columns voor een weekblad. Maar het bracht geen beleg op mijn boterham. Ik was te laat. Kranten gingen fuseren, verslaggevers werden ontslagen, salarissen gehalveerd, budgetten gekort. Een vaste baan zat er niet in tenzij ik naar het Gooi of het westen verhuisde. En dat zou nooit gebeuren want tja, Noord-Brabant is mijn thuis, daar heb ik mijn worteltjes.

Dus kwam er ander werk, een eigen bedrijf, projecten, hectiek en drukte. Ik heb nu een groter eigen huis, een duurdere auto, een prachtige motor, levenservaring en meer van die dingen die je ongemerkt opbouwt tijdens je leven zonder je ooit af te vragen of je het echt wilt.
En wat denk je: ik ben nog steeds niet gelukkig. De clue is: ik bèn een verslaggever, zo ben ik geboren. Ik moet schrijven, vragen stellen, antwoorden opnemen, analyseren, toetsen en uitleggen. De beroepskeuzetest van 3 HAVO wist het, ik wist het en iedereen die mij goed kent, wisthet. Ik ben diep van binnen een verslaggever, een schrijver.

Nu ben ik relatief oud en misschien een klein beetje wijzer. Nu weet ik dat je niet gelukkig wordt als je niet doet waarvoor je in de wieg bent gelegd. Je moet je roeping volgen, anders gaat het zich wreken.
Ik kan het niet meer ontkennen, ik móet schrijven. Nu kan het nog.

Mijn tweede leven als verslaggever begint hier. Nog net zo enthousiast als toen ik van school kwam maar met meer mogelijkheden. Uitgever zoeken? Niet nodig. Radiodocumentaires worden podcasts en geen krant hoeft mij in dienst te nemen. Deze website is uitgeverij, radiostation en drukpers tegelijk.
Moet ik alleen nog even uitzoeken hoe het allemaal werkt…

Laura, de Schrijfjuf

Foto’s: www.pxhere.com en privé archief

Volg en like deze blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Geniet jij van deze blog? Deel het met anderen.